ஜனரஞ்சக காதலி

நிலவிற்கு சுவடு அழகென்றால்

அவள் முகத்தில் அதுவும்

இல்லை என்றோ அழகிய

நெற்றியில் வட்டமாய் இட்ட

சாந்து வழுக்கி தெரிந்து

பற்றி தொங்கி காய்ந்தது

சொட்டும் நீர்போல் இருளாய்

எழுதிய கண்மையும் அவளின

கயல்களை ஒத்ததாய் இருக்கும்

கண்களில் இருக்க வெட்கம்

அடைந்து சிவந்திட கண்டு

இதுவரை தான்தான் அழகென

என்னி மேட்டிமையுடன் ஆடி

தொங்கிய கம்மலும் நானி

தலை கவிழ்ந்திட அதை

ஏழனம் செய்து கைவளைகள்

சிரித்தது அவள் தன்

கூந்தலை கோதிட அதில்

சிக்கி களைந்தது என் மனம்

[உரையாடல் கவிதை போட்டிக்காக]